జగమంత కుటుంబం నాది..ఏకాకి జీవితం నాది .. సంసార సాగరం నాదే .. సన్యాసం శూన్యం నాదే..

Monday, August 9, 2010

కళ్ళుండీ చూడలేని వారి కోసం మా బెజవాడ ఘనత - 1



‘బెజవాడ పెద్ద పల్లెటూరు’ - అనే సరికి చాలామందికే కోపాలొచ్చాయి. ‘అంత మాట అంటావా’ అంటూ, నేను రాసిన పోస్టు మీద తమ అసహనాన్ని నాతో నేరుగా చెప్పినవారు కొందరైతే, కామెంట్లు రాసినవారు మరికొందరు. ఇంకొందరు అంతటితో ఆగక, ఏకంగా బెజవాడ ఎంత సుందర నగరమో ప్రత్యేకంగా పోస్టులు రాశారు. బెజవాడ మీద నాకేదో ద్వేషం ఉన్నట్లు, నేను ఉద్దేశపూర్వకంగా నిందలు వేసినట్లూ భావించారు. యీ నేపథ్యంలో కామెంట్ల రూపంలో కాక, నా భావాలను మరింత వివరంగా చెప్పాలనే ప్రత్యేకంగా ఈ పోస్టు!

నిజానికి, నన్ను పెంచి, పెద్ద చేసిన బెజవాడ మీద నాకెంత ప్రేమో మొదటి టపాలోనే చెప్పా. ఏ ఊరెళ్ళినా, ఎక్కడున్నా అక్కడికీ, మా బెజవాడలో ఉన్న సుఖానికీ పోలిక చూసుకొని, గర్వంగా భుజాలెగరేయడం నాకూ అలవాటే! అంతమాత్రాన ‘...నా జన్మభూమి ఎంత అందమైన దేశమూ...’ అంటూ కళ్ళు మూసుకొని, ఊహల్లో విహరిస్తూ, వాస్తవ పరిస్థితులను మర్చిపోవడం సబబూ కాదు ! సాధ్యమూ కాదు !! నా బాధల్లా అప్పటికీ, ఇప్పటికీ - బెజవాడలో వచ్చిన అసలు సిసలు అభివృద్ధి - దేశంలోని, రాష్ట్రంలోని అనేక ఇతర నగరాలతో పోలిస్తే - అతి తక్కువేనని!

నేను ట్రాఫిక్ గురించే మాట్లాడుతున్నానని కొందరు మిత్రులు పొరబడ్డారు. కేవలం ట్రాఫిక్ అయితే, బెజవాడ కన్నా హైదరాబాద్ లాంటి ఊళ్ళు మరీ దారుణమని వాపోయారు. నా వాదన ఏమిటంటే - కార్లు, బంగళాల వాళ్ళ మాట అటుంచండి, సగటు మనిషి బతకడానికి సాధారణ వసతులు ఉండాలి కదా! కొన్ని వేల మంది కోసమంటూ ప్రభుత్వమే ఏర్పాటు చేసిన హౌసింగ్ బోర్డ్ కాలనీలో కనీసం రోడ్లు వేయరేం! వారాల కొద్దీ బస్సులే లేకపోతే, ఆ కాలనీలోని దిగువ, మధ్యతరగతి ఆదాయ వర్గ (ఎల్.ఐ.జి, ఎం.ఐ.జి) నివాసులకు రవాణా మాటేమిటి! అక్కడి పిల్లలు చదువులకూ, పెద్దలు ఉద్యోగాలకూ ఎలా వెళ్లాలి? కార్పొరేషనైన ఇన్నేళ్ళ తరువాత కూడా కీలకమైన కూడళ్ళలో కూడా సరైన రోడ్లకు నోచుకోని బస్తీని ఏమనాలి? నగరం అనాలా, పల్లెటూరు అనాలా?

నగరమంటే ఓ ముందు చూపు, ఓ నిర్దిష్ట ప్రణాళికతో నిర్మాణం, విస్తరణ పనులు, అభివృద్ధి కార్యక్రమాలు చేపట్టాలి. అప్పుడే పెరిగే జనాభా అవసరాలను ఆ నగరం తీర్చగలుగుతుంది. కానీ, ప్రధాన కూడలి అయిన బస్ స్టాండ్ లాంటి చోట్ల కూడా నగర అవసరాలను గుర్తించని / తీర్చని రీతిలో ఫ్లయ్ ఓవర్ వేసి, ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ పెట్టేస్తే సరిపోతుందా! మామూలు రోజుల్లోనే బెజవాడ బస్టాండ్ ఎదుట అంతంత సేపు బస్సులు ఆగిపోతూ, పావు ఫర్లాంగైనా లేని దూరానికి పది నిమిషాల పాటు హారన్ల మోత, జనం కూతల మధ్య కదలని బస్సుల్లో ఖైదీలుగా కూర్చోవాల్సి వస్తోంది.

ఇక అమ్మవారి పండుగలైన దసరా లాంటి రోజుల్లో పరిస్థితి ఏమిటో ఊహించుకోవచ్చు. ఇది ఎంత నరకమో రోజూ ఆ దోవలో చదువులకూ, ఉద్యోగాలకూ, అత్యవసరమైన పనులకూ వెళుతున్న మామూలు వాళ్ళతో మాట్లాడి చూస్తే తెలుస్తుంది. ‘ఏలూరు రోడ్డు బాగుంది’, ‘బందరు రోడ్డుకేం బ్రహ్మాండంగా ఉంది’... అనుకుంటే చాలదు. ఏడాది క్రితం వర్షాలకు వన్టౌన్ మొత్తం మునిగిపోయిన సంఘటన అప్పుడే మర్చిపోదామా! మరోసారి వర్షాల్లో మునిగితేనో, టూ టౌన్ దాకా ఆ ప్రమాదం వస్తేనో - అప్పుడు కళ్ళు తెరుద్దామా!!

భారీ వర్షాలు వస్తే బుడమేరు పొంగి, కాలనీలు మునిగిపోవడం ఎన్నిదశాబ్దాలుగా మనం చూస్తున్న తతంగం. దానికి శాశ్వత పరిష్కారం కనుక్కోవడానికి మన వాళ్ళకు చిత్తశుద్ధి లేదేం! ఆ కాలనీల్లో ఉండేవాళ్ళు మనుషులు కారా!

(మిగతా భాగం మరి కాసేపట్లో....)

6 వ్యాఖ్యలు: